Pannenkoeken en mootjes
De hoofdredacteur was gisterenavond door het almaar uitblijven van dagelijkse beslommeringen ongenietbaar geworden, ook voor zichzelf. Hem was medegedeeld dat de websites die plat liggen weliswaar draaien, maar alleen ‘intern’ en kennelijk zonder dat de hoofdredacteur bij dat ‘intern’ hoort, en kennelijk zonder dat dit betekende dat een en ander voor Pinksteren geregeld is.
De hoofdredacteur vond twee dagen zonder beslommeringen al niet te doen, we zijn nu al in de derde week, en het wordt dus waarschijnlijk week vier voor we weer online zijn.
Tijd, kortom, voor feest, en wat is er feestelijker dan pannenkoeken eten met Nijmeegse studenten Nederlands? De studievereniging had ook docenten uitgenodigd bij het pannenkoekenfestijn in de Nijmeegse binnenstad. Daarom hoorde de hoofdredacteur boven een ananaspannenkoek welke van zijn collega’s ‘beste meneer X’ of ‘beste mevrouw Y’ heetten als er naar ze werd gemaild, en wie ‘Hoi’, (‘professor Z’ vonden mijn taalgenoten belachelijk voor willekeurig wie), wat de overeenkomsten zijn tussen Harry Mulisch en Ilja Pfeijffer volgens de nieuwste generatie (dikke boeken, een neiging tot zelfverzekerdheid, maar ook blijken allebei bewonderaars te hebben) en wie er betere vragen stellen volgens studenten Nederlands: studenten Nederlands of studenten taalwetenschap. (Er is in Nijmegen kennelijk een student taalwetenschap die de hele tijd briljante vragen stelt.)
Het feest was daarna nog niet afgelopen, want een collega van de hoofdredacteur (hoi Lotte Jensen, professor!) trad op in De Vereeniging, het fraaie theater van Nijmegen. Ze gaf een theatercollege: ze sprak anderhalf uur, geheel uit haar hoofd, en begeleid door live muziek en met filmbeelden. Adembenomen luisterde het publiek — inclusief studenten en hoofdredacteuren met ananaspannekoeken in hun buiken, maar ook inclusief allerlei andere Nijmegenaren en mensen uit de wijde omtrek die heel andere dingen hadden gegeten.
Lottes onderwerp was rampen, en de manier waarop mensen met rampen omgaan, van de Elisabethsvloed tot en met covid. Dat is een ernstig onderwerp, maar de avond gaf niet alleen te denken, maar was ook onderhoudend.
Tevreden vertrok de hoofdredacteur naar de trein die hem naar huis zou brengen. Om zichzelf te troosten in zijn ongenietbaarheid had hij bij boekhandel Roelants Leven in mootjes van Maud Vanhauwaert gekocht, dus ook de treinreis was uiteindelijk geslaagd.
