Afscheid van Holland

Twintig jaar vrijheid, twintig jaar verraad aan het edelste. Ik hard u, Holland, niet met dit gelaat, waarop geschreven staat: ziehier die zich voor geld aan ieder biedt.

Het valt mij zwaar dat ik mijn land verlaat. 't Ware té zwaar als ik het niet verliet: gelijk een mens die van een mens weggaat, niet hardend dat hij hem ontluisterd ziet.

Ik had u lief en leerde u verachten, Holland. Ik groeide op onder uw stem: het water dat als kind mij wakker riep

wanneer het stormde onder Woudrichem. Nóg gaan de wolken over het Hollands Diep. Gij zijt mijn land, gij blijft in mijn gedachten.

Onder de Archipel der sterren lig ik op de allene heuvel, lig ik bij de allene woning. Ik woon alleen, ver van de mensen. Waar denk ik aan? — dat ik moet sterven, want alle schepselen moeten sterven, en dat die éne ik zó liefheb dat deze liefde niet zal sterven, maar wordt gesteld onder de sterren.